Kaplica zamkowa w baszcie Boskiej

Krasiczyn jest położony na trasie Przemyśl – Sanok, w pobliżu przeprawy przez San. Zamek w Krasiczynie należy do najpiękniejszych pomników polskiego renesansu. Jego budowę rozpoczął w 1580 roku Stanisław Krasicki, potomek przybyłej tu pod koniec XV wieku mazowieckiej szlachty zagrodowej herbu Rogala, a ukończył jego młodszy syn Marcin w 1631 roku. Marcin Krasicki, uznawany za jednego z najwybitniejszych wówczas mecenasów sztuki w Polsce, przekształcił surowy zamek obronny, wzniesiony przez ojca, we wspaniałą, wielkopańską rezydencję.  
Zamek, pomimo licznych pożarów i wojen, zachował prawie niezmienioną sylwetkę jaką nadano mu na początku XVII wieku. Wybudowany w formie czworoboku zorientowany został ścianami według stron świata. W narożach stoją cztery cylindryczne baszty: Boska, Papieska, Królewska i Szlachecka (Rycerska). Prostokątny, rozległy dziedziniec otaczają od północy i wschodu skrzydła mieszkalne, a od południa i zachodu mury kurtynowe zakończone piękną, ażurową attyką. Pośrodku skrzydła zachodniego, znajduje się przedbramie z bramą i kwadratową wieżą Zegarową. Tędy, przez zwodzony, a później kamienny most prowadziła droga z istniejącego niegdyś miasta do zamku. Po bezpotomnej śmierci Krasickich zamek i dobra krasiczyńskie dziedziczyli kolejno: Modrzewscy, Wojakowscy, Tarłowie, Potoccy, Pinińscy. Od tych ostatnich w 1835 roku odkupił je książę Leon Sapieha. Sapiehowie, którzy byli w posiadaniu Krasiczyna do 1944 roku przyczynili się znacznie do jego rozwoju. Przeprowadzili renowację zamku, założyli tartak, browar, fabrykę maszyn rolniczych. Aktywnie działali na polu rozwoju życia, gospodarczego i społecznego regionu. Już w 1915 roku przystąpiono do odbudowy pałacu. Niestety wybuch II wojny światowej przerwał prace remontowe prowadzone przez Adolfa Szyszko-Bohuska. Zamek został doszczętnie zdemolowany. W 1940 roku całkowicie zniszczone zabytkowe wnętrze kaplicy. Moskale porozbijali grobowce Sapiehów, a ciała sprofanowali. W zamku urządzono sowiecki szpital wojenny. Parę lat później 1944-1946 ukrywała się w zamku ludność nękana przez bandy UPA. Potężne mury budowli obroniły mieszkańców Krasiczyna przed sowietami. Dopiero w 1950 roku rozpoczęto prace budowlane związane z odrestaurowaniem skrzydła wschodniego i północnego.

Jednym z najcenniejszych elementów architektonicznych zamku jest mieszcząca się w baszcie Boskiej Kaplica, przyrównywana do kaplicy Zygmuntowskiej na Wawelu i najcenniejszymi tego typu zabytkami włoskiego renesansu. W kaplicy zachowało się najwięcej śladów dawnej świetności. Mieści się ona na wysokości pierwszego piętra i dostępna jest z krużganku poprzez podcienia kruchty. Do jej wnętrza prowadziły duże, dębowe drzwi, wejście otoczone okazałym portalem wykonanym z piaskowca. Jej przestrzenne, cylindryczne wnętrze, kryte wspaniałą kopułą z latarnią, podzielone jest silnie wykształconymi gzymsami na trzy poziome pasy , zaś elementy podziału pionowego stanowią pilastry. Najniższy pas ściany przerywa sześć głębokich wnęk. Przed ostatnią wojną we wnęce na wprost wejścia znajdował się ołtarz główny, w pozostałych ołtarzyki boczne ,konfesjonał oraz murowany nagrobek Zofii Sapieżanki. We wnękach sklepionych kopulasto zachowały się oryginalne, siedemnastowieczne malowidła ścienne. Są jednak mało czytelne, wiadomo tylko, że są o tematyce biblijnej i historycznej. Jedno z nich jest tym bardziej interesujące , że przedstawia zdarzenie, które mogło mieć miejsce w Krasiczynie w 1621 roku. Malowidło to ukazuje Zygmunta III Wazę w stroju koronacyjnym, leżącego i przyjmującego błogosławieństwo i miecz z rąk mnicha. W krasiczyńskiej kaplicy mogło nastąpić przekazanie królowi polskiemu przez towarzyszącego mu nuncjusza papieskiego, Hiszpana Cosmasa de Torres, błogosławieństwa i wręczenia poświęconego miecza od papieża, który skłaniał Polaków do wojny przeciw Turkom. W drugiej połowie XVII wieku pod kaplicą urządzono kryptę grobową. W czasie II wojny światowej zamek niemal całkowicie zdewastowany, przez długie lata zdany na pastwę losu i niekompetencję kolejnych użytkowników zamku, wymagał gigantycznej pracy i najwyższego kunsztu. Od 2003 roku, kiedy to rozpoczęto renowację, konserwatorom udało się odsłonić górną kondygnację ścian i ukazać niezwykle bogatą i urozmaiconą ornamentykę kaplicy. Odnowiono m.in. cenne rzeźby architektoniczne i figuralne oraz rzadkiej urody polichromie i sztukaterie wykonane przez włoskich mistrzów. Uratowano też zespół cennych płyt nagrobnych i epitafiów, poświęconych członkom rodziny Sapiehów, ostatnich właścicieli zamku w Krasiczynie. Kaplica będzie niebawem ponownie konsekrowana, by móc służyć jako miejsce liturgii religijnych.

Krasiczyn_20110417_150.jpg
Krasiczyn_20110417_154.jpg
Krasiczyn_20110417_088.jpg
Krasiczyn_20110417_118.jpg
Krasiczyn_20110417_074.jpg
Krasiczyn_20110417_121.jpg
Krasiczyn_20110417_077.jpg
Krasiczyn_20110417_078.jpg
Krasiczyn_20110417_122.jpg
Krasiczyn_20110417_124.jpg
Krasiczyn_20110417_125.jpg
Krasiczyn_20110417_126.jpg
Krasiczyn_20110417_127.jpg
Krasiczyn_20110417_128.jpg
Krasiczyn_20110417_129.jpg
Krasiczyn_20110417_123.jpg
Krasiczyn_20110417_080.jpg
Krasiczyn_20110417_134.jpg
Krasiczyn_20110417_131.jpg
Krasiczyn_20110417_130.jpg
Krasiczyn_20110417_079.jpg
Krasiczyn_20110417_053.jpg
Krasiczyn_20110417_045.jpg
Krasiczyn_20110417_043.jpg